Helsinki e o Mar
Hoxe probamos a música de Sibelius por primeira vez e tamén por primeira vez asistiu o Fili a un ensaio, quen superou a proba de nos aturar e aceptou a dura e xélida tarefa de iluminar Finlandia. Algúns dos fragmentos musicais de Sibelius encaixaron relativamente ben na obra, pero é preciso procurar máis alternativas. Sobre todo atopar un fragmento de tipo brutal para a tempestade de neve negra. O Fili suxeriu que o Tsar de Rusia tivese unha música propia, onda Rimski Korsakov ou Tchaikowsky, aínda que el se inclinaba máis por un Coro de Cosacos, que sempre anunciase a entrada ou aparición do Emperador de Todas as Rusias. Haino que probar.
Helsinki suxeriu unha idea, a de evitar ir papear á taberna antes do ensaio e deixalo para despois, para non nos atrasar tanto no comezo do choio. A cousa sería estar listos para comezar cando chegase Lahti, entre nove menos cuarto e nove.
A lectura do texto non foi tan brillante coma a do Trece, a semana pasada, onde toda a xente atopou bos rexistros e sacou máis mala hostia e máis humor. En xeral xa se notou un avance nos personaxes no ton e na actitude. Agora mesmo é prioritario tratar de compoñer a figura do Tsar de Rusia. Verei de quedar con el, se é posíbel e ao noso Tsar ben lle parece, para traballar á parte do grupo e así poder integralo mellor nos ensaios. Hai que atopar unha idea para a roupa. Barállanse moitas, capa de armiño, uniforme militar, abrigo de inverno, etc… a cousa é dar coa idea barata máis impactante.
As interpretacións estiveron ben. Non tiveron a graza doutros ensaios, pero van sendo máis seguras e regulares. Onde hai problemas de texto é onde fica a cousa máis parada. Esperemos que Santa Clara interceda por nós e nos ofreza un par de Gb de memoria extra. O monólogo inicial de Helsinki gaña coa música, e está case para saír unha interpretación poderosa. Ánimo Helsinki, que xa estás perto.
O soño dos ingleses e os extraterrestres segue pendente do Tampere aprenderse o texto como unha canción ou un poema e largalo de vez. O Tampere arrebátanos a todos cos seus problemas coa neve, aínda que teña tanto pudor en protexer rapazas das tormentas. Hai que darlle coraxe.
As novas escenas ficaron ben de marcación, e creo que case todas as ideas poden funcionar, xa se verá. O Fili tamén propuxo a idea de usar o linóleo branco da Nasa e tal vez un pano de fondo tamén branco. É bastante viábel e o espazo pode ficar realmente escandinavo.
Onde mellor vai a peza de ritmo é a partir da escena de Helsinki, Lahti e Tampere e os conflitos de identidade.
A escena dos peixes promete especialmente. Saíu a idea de centrar o xogo nas máscaras e levar algún elemento para anular o corpo dos executantes, habemos probar varias maneiras.
O monólogo da cebola foi o gran momento da velada. A Oulu machacou a todos os presentes coa súa maneira de pelarlle o bulbo á tristeza. Houbo que rematar o ensaio e xa case non deu para tomarlle unha, acabamos tarde de máis e iso si que paga a pena corrixilo, que o teatro sen taberna tampouco é teatro.
En fin,
Viva Finlandia!
